του ΝΙΚΟΥ ΛΑΖΟΥ
Άγιος Νικόλαος Κρήτης , Φλεβάρης 2008
Ο καθηγητής πανεπιστημιακός κ.Αρ.Χατζής δημοσίευσε ένα άρθρο στη «Καθημερινή» της 5/1/2008 με τίτλο «ΠΟΙΟΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ».
Επ'αυτού θα 'θελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις.
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.
Καταρχήν, κανένας δεν νίκησε στον Εμφύλιο, παρά μόνο, κάποια ανθελληνικά συμφέροντα. Ο μεγάλος χαμένος ήταν η Ελλάδα και ο λαός της, που καταστράφηκε και βυθίστηκε στο αίμα και στο πένθος.!
Σίγουρα πάντως, νίκησε η βαθειά εξάρτηση της χώρας μας από τους ξένους.
Στην Κατοχή, όπως και στην Τουρκοκρατία, κάθε Έλληνας που σήκωσε το όπλο του ενάντια στον κατακτητή, ήταν πατριώτης, ανεξάρτητα από τις πολιτικές ή φιλοσοφικές απόψεις που είχε (Επανάσταση '21, φιλορώσοι, φιλοάγγλοι, φιλογάλλοι).
Εδώ βλέπω μια προσπάθεια των γνωστών καθηγητών κ.Στάθη Καλύβη και κ.Νίκου Μαραντζίδη και όχι για πρώτη φορά, να εντάξουν τα Τάγματα Ασφαλείας στην Εθνική Αντίσταση, επειδή ως γνωστόν, έκαναν (άκουσον, άκουσον!!!) (μόνο) αντικομμουνιστικό αγώνα (μαρτυρία Φαρμάκη-υπαρχηγού Γρίβα), λες και οι κομμουνιστές ήταν οι κατακτητές, συνεργαζόμενα με τον εχθρό στην εξόντωση των Ελλήνων πατριωτών και του λαού (αλήθεια, τι ήξερε ο απλός λαός από κομμουνισμό) στα Καλάβρυτα, Δίστομο, Καλλιθέα, Δουργούτι κλπ.
Αυτός ο ισχυρισμός είναι εντελώς υποκειμενικός, ανιστόρητος και έχει πολιτική σκοπιμότητα. Το 80% του Ελληνικού λαού που συμμετείχε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην Αντίσταση, έκανε μια μεγάλη πατριωτική πράξη! Αντίθετα, αυτοί που σήκωσαν τα όπλα ενάντια στους Αγωνιστές και το λαό κάναν μια ποταπή πράξη με ευτελή κίνητρα, είτε λίρες από τους Άγγλους, είτε μαύρη αγορά, είτε υπηρετώντας τους κατακτητές, Γερμανο-Ιταλο-Βούλγαρους, για να λύσουν το πρόβλημα της επιβίωσης τους, ενώ ο λαός πέθαινε στους δρόμους, απ' την πείνα, τις αρρώστιες και το κρύο.
Αυτόν τον χειμαζόμενο λαό, τον έσωσαν οι αντιστασιακές οργανώσεις, απ' την πείνα και τις αρρώστιες, οργανώνοντας συλλαλητήρια και λαϊκά συσσίτια, τη μάχη της σοδειάς και με την ένοπλη αντίσταση συνεισέφεραν τα μέγιστα στο συμμαχικό αγώνα, αναγκάζοντας τον εχθρό να διατηρεί μεγάλες δυνάμεις στη χώρα μας, στερώντας τες απ' τα πολεμικά μέτωπα.
Αυτό το αναγνώρισαν και οι «σύμμαχοι» μας Άγγλοι! Οι κ.κ. καθηγητές όμως το αποσιωπούν.
Αυτή είναι η πραγματικότητα κι όλα τ' άλλα είναι προφάσεις, φτηνές δικαιολογίες. Είναι όχι μόνο λιποτάχτες από το εθνικό προσκλητήριο, αλλά και στιγματισμένοι για προδοσία.
«ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ».
Όσο για το «Μακεδονικό» που θίγουν οι κκ. καθηγητές, η αλήθεια βρίσκεται, κατά την άποψη μου, στο γεγονός ότι οι Σλάβοι πίεσαν το ΚΚΕ, να αναγνωρίσει το δικαίωμα της αυτονομίας στη Μακεδονία (αυτό συνέβη προσωρινά, το ΚΚΕ σύντομα επανόρθωσε) διότι ο Δ.Σ.Ε. χρειάζονταν τη βοήθεια των Γιουγκοσλάβων.
Εμείς όμως, σαν κράτος, γιατί δεν διαμαρτυρηθήκαμε μετά τον εμφύλιο για το "μόρφωμα" αυτό ;Προφανώς για να μη δυσαρεστήσουμε τον «αιρετικό» Τίτο, κατ'απαίτηση των Αμερικάνων.
Αυτό το αποκρύβουν, όπως επιμελώς μας αποκρύβουν, επίσης, και την επίσημη πρόταση της Αγγλίας προς την Τουρκία, να βγει στον πόλεμο στο πλευρό των συμμάχων και να της δοθεί ως αντάλλαγμα όλο το Αιγαίο μαζί με τα νησιά! Την ίδια πρόταση, οι Άγγλοι έκαναν και στη Βουλγαρία, με αντάλλαγμα τη Μακεδονία, αλλά οι Βούλγαροι όπως και οι Τούρκοι θεώρησαν πιο αξιόπιστους, πιο πιθανούς νικητές, τους Γερμανούς.
ΠΟΙΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ.
Αυτά τα παιγνίδια των «συμμάχων» μας σε βάρος μας, που είχαν καθαρά γεωπολιτικά συμφέροντα, τα βλέπουμε αργότερα και στον Εμφύλιο. Κι εδώ διαφωνώ με τα συμπεράσματα του κ.Χατζή και ρωτάω :
Ποιος έκανε τον Εμφύλιο ; ποιος είχε συμφέρον ; το ΚΚΕ ; Γιατί ; Δεν είχε μαζί με τους συμμάχους του, την πλειοψηφία του Ελληνικού λαού;
Εάν είχε κατά νου τη «βίαιη κατάληψη της εξουσίας», όπως το κατηγορούν, γιατί πήγε στο Λίβανο και στη Γκαζέρτα ; Γιατί (όλο το Ε.Α.Μ.) αναγνώρισε την κυβέρνηση Παπανδρέου και έλαβε μέρος σ' αυτή με 5 (στα 25) ψευτοϋπουργεία και αναγνώρισε τον Σκόμπυ, στρ. Διοικητή; Μήπως είχε τάσεις αυτοκτονίας ;
Νομίζω, γιατί πίστευε στην εθνική ενότητα και στη συμμαχική αλληλεγγύη και αυτή του την αφέλεια, τελικά, την πλήρωσε πολύ ακριβά.
Στον ισχυρισμό ότι εξαναγκάστηκε απ' τους Άγγλους, διότι η Ελλάδα ανήκε στη σφαίρα επιρροής της Αγγλίας, απαντάω ότι από τα ιστορικά γεγονότα τίποτε δεν προκύπτει που να επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό αυτό. Εάν συζητήθηκε κάτι για την Ελλάδα, αυτό πρέπει να έγινε στις 9/10/1944, όταν ο Τσώρτσιλ επισκέφτηκε τον Στάλιν στη Μόσχα.
Εδώ εικάζεται ότι ο Τσώρτσιλ έδειξε τις συμφωνίες Λιβάνου-Γκαζέρτας (Ιούνης-Σεπτέμβρης'44, αντίστοιχα) στον Στάλιν κι αυτός συναίνεσε στην Αγγλική επιρροή στην Ελλάδα, γιαυτό και δεν εισήλθαν σοβιετικά στρατεύματα στη χώρα μας. Αυτό ακούγεται ρεαλιστικό και πιθανώς να συνέβη.
Σε καμιά περίπτωση όμως αυτό, δεν απεμπολούσε τα δικαιώματα του Ελληνικού λαού στη διαφέντευση της χώρας του.
Γεγονός πάντως είναι πως σοβιετικά στρατεύματα δεν ήρθαν στην Ελλάδα, άρα ο κίνδυνος να γίνει η Ελλάδα, Βουλγαρία αποκλείονταν εκ των πραγμάτων, συνεπώς το ερώτημα του κ.Χατζή είναι πλαστό, ανύπαρκτο.
Τι έμελλε λοιπόν να γίνει ; Να γίνει η Ελλάδα αστική, κοινοβουλευτική, πολυκομματική Δημοκρατία. Αυτό ήταν σίγουρο. Πως όμως θα γινόταν αυτό με ένα πανίσχυρο Ε.Α.Μ.; Πως θα κυβερνούσαν τα αστικά κόμματα; Έπρεπε να φύγει από τη μέση, να εξοντωθεί το λαϊκό κίνημα, οπωσδήποτε. Ο Τσώρτσιλ ήταν διορατικός, πανούργος, σατανικός. Οργάνωσε, μαζί με τους εδώ αστούς αντιδραστικούς, φασίστες, μοναρχικούς, δοσίλογους, ταγματασφαλίτες, μεθοδικά τον Εμφύλιο. «Να φερθείτε σαν σε κατεχόμενη χώρα» προέτρεψε τα στρατεύματα του.
Το έναυσμα ήταν η καταστολή της ειρηνικής διαδήλωσης στο Σύνταγμα στις 3/12/1944. Ακολούθησαν τα Δεκεμβριανά με τις παλινωδίες του Παπανδρέου, οργάνου του Σκόμπυ και μετά η Βάρκιζα, όπου το κίνημα παρέδωσε τα όπλα. Απ' τη συμφωνία της τίποτα δεν τηρήθηκε, τουναντίον απλώθηκε σ' όλη τη χώρα μια λευκή τρομοκρατία απ' τις «παρακρατικές» οργανώσεις, και μέσα σε ένα χρόνο, Φλεβάρης '45-Μάρτης '46-εκλογές, είχαμε μόνο 5 χιλιάδες δολοφονημένους, δεκάδες χιλιάδες διωκόμενους και φυλακισμένους. Μετά δε τις εκλογές και με την αποχή, οι αριθμοί διαρκώς μεγάλωναν.
Μέσα σ' αυτό το κλίμα τρομοκρατίας το κίνημα αρνήθηκε να πάρει μέρος στις εκλογές (από τις οποίες, επίσης, απείχαν οι Καφαντάρης, Καρτάλης, Τσουδερός) βίας και νοθείας, για να μην τις νομιμοποιήσει. Ήταν μια λογική άποψη. Αποδείχτηκε όμως πως θάταν, ίσως, καλύτερα εάν λάβαινε μέρος, διότι έτσι θα στερούσε επιχειρήματα απ' την άλλη πλευρά, ότι το ΚΚΕ δεν θέλει την ομαλή πορεία της χώρας, κι αν παρ' όλα αυτά συνεχίζονταν οι διωγμοί θα έκανε έκκληση σ' όλες τις χώρες, στη διεθνή κοινή γνώμη, στον ΟΗΕ, για συμπαράσταση, διότι διώκεται ένα κοινοβουλευτικό κόμμα.
Αυτό νομίζω θα δυσκόλευε πολύ τα σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων. Η αποχή όμως και η αποπομπή όσων δημοσίων υπαλλήλων δεν έλαβαν μέρος στις εκλογές, όξυνε περισσότερο τις αντιθέσεις και διευκόλυνε τα σχέδια αυτά. Ίσως χάθηκε, τότε, μια ευκαιρία για ειρήνευση.
Έτσι, κάτω απ' αυτούς τους διωγμούς, το ΚΚΕ αναγκάστηκε να αντισταθεί, για να υπερασπίσει τους αγωνιστές και το δικαίωμα του στο πολιτικό στίβο, αν και η βοήθεια από «φιλικές» χώρες ήταν ελάχιστη. Κι εδώ γεννάται το ερώτημα :
Παρέδωσαν τα όπλα για να βγουν αργότερα στο βουνό, ελάχιστοι σαν τ' αγρίμια, για να σώσουν το κεφάλι τους ή να γλυτώσουν απ'τις φυλακές και τα ξερονήσια, ψάχνοντας να βρουν κανένα γκρά ή αραβίδα ; Δεν ακούγεται αυτό λίγο αστείο;
Οι αλλεπάλληλες εκκλήσεις του ΚΚΕ για ειρήνευση και συμμετοχή του σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας (Δεκέμβρης '47 ΟΗΕ) έπεφταν στο κενό. Οι Αγγλοαμερικάνοι με την άλλη πλευρά είχαν ήδη πάρει τις αποφάσεις τους. Ακούγεται πως η κυβέρνηση των Αθηνών έκανε προτάσεις για ειρήνευση. Αν αυτό αληθεύει, καμιά δεν ήταν επίσημη, με διαμεσολάβηση κι εγγυήσεις ξένων χωρών και του ΟΗΕ. Θεωρήθηκαν προσχηματικές. Το κλίμα ήταν πολύ βαρύ, εκρηκτικό. Υπήρχε μεγάλη καχυποψία λόγω Βάρκιζας.
Οι Άγγλοι είχαν το πρώτο λόγο, εφάρμοζαν τα σχέδια τους να αλώσουν την Ελλάδα και να φέρουν το βασιλιά, το υποχείριο τους. Στην απελευθέρωση δεν έριξαν ούτε μια ντουφεκιά κατά των Γερμανών. Αντιθέτως έκαναν μυστική συμφωνία * μαζί τους να μη συγκρουστούν για να διατηρήσουν τις δυνάμεις τους ακέραιες αργότερα κατά του Ε.Λ.Α.Σ.!
Αλήθεια, με ποιο ηθικό δικαίωμα είχαν λόγο στα μεταπολεμικά δρώμενα της χώρας μας ;
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ Δ.Σ.Ε.
Τον Λεωνίδα Κύρκο, τον εκτιμώ. Είναι ένας αγωνιστής της Αριστεράς, συγκροτημένος κι έντιμος. Συμφωνώ μαζί του ότι οι ηγέτες του Δ.Σ.Ε. ήταν εντελώς ανεπαρκείς να κυβερνήσουν.
Υπήρχε όμως και το ΕΑΜΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ από πίσω, με πολύ αξιόλογους ανθρώπους, επιστήμονες και πνευματικούς όπως : Σβώλος, Αγγελόπουλος, Κόκαλης, Δεσποτόπουλος, Ζεύγος, Μπάτσης, Ζολώτας (τότε ήταν σοσιαλιστής), Καζαντζάκης, Βάρναλης, Αυγέρης, Έλλη Αλεξίου, Ρόζα & Γιάννης Ιμβριώτης, Μαρία Σβώλου, Σικελιανός, Ρίτσος, Ρώτας, Καρβούνης και τόσοι άλλοι.
Συμπέρασμα: Το Κ.Κ.Ε. δεν είχε άλλη επιλογή, παρά μόνο την ένοπλη αντίσταση κι αν δεν ηττάτο, ίσως είχαμε συμβιβασμό και αποφυγή των δεινών, για τη χώρα και το λαό, που επακολούθησαν.
Ν.Λάζος
____________________________________________________
*Βας.Μαθιόπουλος. « Ελληνική Αντίσταση και Σύμμαχοι» σελ.335.
